Napar z listków herbaty służył początkowo jako lekarstwo. Ta jego pierwotna funkcja utrwaliła się w polskiej nazwie herbaty pochodzącej z łacińskiego herba-zioło.
W Chinach zwyczaj picia herbaty wprowadził cesarz Szen-nung około 3000 lat p. n. e. Kapłani buddyjscy rozpowszechnili herbatę w Indiach i Japonii. Holendrzy przywieźli ją do Europy około 1610 roku. Rosjanie zaczęli pic herbaciany napar w 1618 roku, a w drugiej połowie XVII wieku sprowadzono herbatę do Francji, Anglii, a następnie do Niemiec i Polski.
Herbata odegrała ważną rolę w historii Chin, jak i w dziejach Nowej Anglii w Ameryce Północnej.
Herbatę dzieli się na trzy rodzaje:
-nie fermentowana lub nie utleniona; listki ogrzewa się na parze w celu utrwalenia koloru, następnie suszy się. Listki suchej herbaty są zielonkawe, a napar ma delikatny kolor i smak.
-częściowo fermentowana lub częściowo utleniona; listki suchej herbaty są brązowe, naparzona herbata ma ciemny kolor i charakterystyczny smak i zapach. Są to na przykład herbaty ulung i cejlońskie.
-fermentowana lub utleniona; listki są czarne, a napar ma bardzo ciemną barwę i owocowy smak.
Podczas utleniania i fermentacji zachodzą chemiczne zmiany, które poprawiają smak i zmniejszają ilość kwasu teinowego, co daje herbacie właściwości ściągające. Zielone herbaty zawierają największą ilość teiny.
Parzenie herbaty.
Najlepsze naczyniem do parzenia herbaty jest ceramiczny lub szklany czajniczek o pojemności 4-6 filiżanek. Metalowe lub srebrne czajniczki nie wpływają dobrze na smak herbaty. Czajniczek dokładnie umyty ogrzać przez wlanie wrzątku. Po 30 sekundach zlać wodę. Wsypać suchą herbatę, zalać wrzącą wodą, parzyć przez 3-5 minut. Rozlać do filiżanek lub do gorącego imbryka. Herbaty nie wolno gotować ani też parzyć po raz drugi. Do herbaty stosuje się następujące dodatki: cukier, śmietankę, mleko, cytrynę, goździki, kardamon, konfitury, skórkę pomarańczową. Jedynie herbaty zielone podaj się bez dodatków.